โดย สำราญ ทะกัน ประธานศูนย์เพื่อนฯ

     ปี พ.ศ. 2532 เริ่มมีข่าวลือเอดส์ออกมาตอนนั้นเรามีอาการไข้กลางคืน เหงื่อออกท้วมตัวตอนดึกๆมีอาการท้องเสียบ่อยมาก น้ำหนักลด 20 กก. เข้าไปรักษาที่โรงพยาบาล แพทย์บอกว่าขอเจาะเลือดไปตรวจเอดส์ผลการตรวจออกมา หมอบอกว่าผลการตรวจเลือดบวก HIV AIDS สิ่งที่เรานึกไม่ถึงว่าเอดส์จะมาถึงตัวเราเร็วอย่างนี้ เรารู้ว่าคนติดเอดส์ต้องตายแน่ไหนก็จะตายหาทางทำอย่างไรให้ตายเร็วขึ้นกว่านี้ ไม่อยากให้พ่อแม่พี่น้องญาติๆ รู้ อยากเลือกตายแบบนิรนามจะดีกว่า ฆ่าตัวตายแล้วแต่ก็ไม่ตายมีคนมาช่วย ปี พ.ศ. 2537 เราเริ่มป่วยและผ่าตัดทอมซินอักเสบแล้วมามีอาการไส้ติ่ง มีอาการปวดท้องมากๆ ตั้งแต่ 3 ทุ่มถึง 6 โมงเช้า ปวดอย่างทุกข์ทรมานมาก กว่าจะได้ผ่าตัดไส้ติ่งใช้เวลาถึง 2 วัน ปวดท้องแทบขาดใจ พยาบาลบอกคนที่ติดเชื้อเอดส์ที่จำเป็นต้องผ่าตัดนั้นต้องเตรียมการ ถ้าผ่าแล้วมีการอักเสบที่แผลจะรักษานานมากหรืออาจเสียชีวิต ถึงอย่างไรเราก็จะตายแล้วแผลจะอักเสบอย่างไรช่างมันขอให้ได้หายปวดก็พอแผลจะติดหรือไม่ติดก็ช่างมัน พยาบาลบอกว่าคนที่ติดเชื้อเอดส์ผ่าตัดแล้วแผลจะไม่ติด พอผ่าแล้วก็บอกว่าไม่ต้องมาถอดไหมที่นี่นะให้ไปที่อนามัย เรามีแต่ความขืนขมตลอดเวลาแล้วเราได้รับยาป้องกันวัณโรค ได้เข้าร่วมโครงการได้ 9 เดือนครบ หลังจากนั้นเราก็เริ่มมีปัญหาด้านปอดเพราะไอมาก นานถึงปีกว่า มาอยู่ที่ศูนย์ฯไม่มีใครมากินข้าวร่วมกับเราเขาบอกว่าอย่ามาใกล้เขา คุณเป็นวัณโรค ทั้งๆที่เราไปตรวจแล้วเอาเสมหะไปเพาะเชื้อแล้วหลายครั้ง ครั้งละ 3 วัน นานเป็นเวลาถึง 3 เดือน ห่างกันเป็นระยะๆ ก็ไม่เจอ เราก็คิดว่าสาเหตุที่เป็นจะต้องเป็นเพราะภูมิคุ้มกันของเราต่ำ มีอาการแพ้ง่าย หลังจากพักผ่อนดูแลสุขภาพก็เริ่มดีขึ้นทั้งสุขภาพร่างกายและภาวะอาการโรคแทรกซ้อนดีขึ้น